دیوارهای خسته ام را صدا میزنم و خانه ساکتم را به فریاد دعوت میکنم !

چراغها را زنده نگه میدارم،

قلم خسته ام را میخوابانم،

تنم را از خوابهای طلایی لبریز میسازم،

تا در پای درخت انار و گلابی شعری بخوانم.

تو را درخيابانهاي شهر و چشمهای اهورا ،

و در صبحگاهان و در باران پاییزی جستجو میکنم.

باد هم نمیتواند بین من و تو فاصله بیندازد...! نه آسمان و نه زمین !!!

اگر تو در کنار من باشی ،

میتوانم با اولین پرواز که از دور دست می آید به سوی پاییزبروم .

تا برگ زرد درختان را در آغوش بگیرم و نوازش کنم .

با فرشتگان به اوج بروم و دلنوشته ام را به خدا بدهم که بخواند .

با تو نوشته های خیالی من خواندنی و قطره اشکم عاشقانه است ...

با آمدنت نگاه ساده ام را حراج میکنم .

بیا تا از این خیابانهای شلوغ به مكاني امن پناه ببریم .

بیا تا به اوج برسیم .

آنگاه خود را رها کنیم ...!

بیا عاشقانه برای هم بنویسیم،تا شعری دوباره خوانده شود......