... و باز هم زندگی

چه روزهای خوبی بود ...

ان روزهای کودکی را می گویم .

همه چیز خوب و دوست داشتنی بود .

همه را دوست می داشتیم و همه ما را دوست می داشتند .

از کسی کینه به دل نمی گرفتیم و با یک شکلات قهر را فراموش می کردیم .

زیبایی را در سادگی می دیدیم .

قلبمان پاک بود و زندگی شیرین .

.
اما حالا به دنیای غریبی پا گذاشته ایم .

دنیایی که گامهای بی تفاوت ادمهایش ، صداقت را له کرده اند .

دنیایی که در ان پروانه ها پلاستیکی ، گلها مصنوعی و قلبها زنگار بسته است .

چه روزهای خوبی بود روزهای شیرین کودکی

یادم امد روزگار کودکی ...

يادش بخیر !

کوچک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم ،

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم !!!

کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش را از نگاهش مي توان خواند .

اما اکنون اگر فریاد هم بزنيم کسي نمي فهمد ،

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم !!!

سکوت پر، بهتر از فریاد تو خاليست .

دنيا را ببين... بچه بوديم از اسمان باران مي امد .

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي ايد !!!

بچه بوديم دل درد ها را كه به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند .

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد !!!

+ نوشته شده در چهارشنبه 18 مهر1386ساعت 11:5 قبل از ظهر توسط هانیه |

چقدر کوچک شده ای !

تو که ديروز از بلندای افتاب سلام می دادی ،

چه شد که امروز در سردی سايه ی سروی

سربه زير

فرياد کوچه ها را سکوت می کنی ؟!

تو که فريادت

تمام فاصله ها را قدم می زد ،

و ردّ پايت

تا انسوتر از هميشه جاری بود ،

چه شد که اخر اين سياهه ی سرد

رستنگاه سکوت ابديت شد ؟

بگو ! چه شد ؟

***

نه! نه!

هنوز هم همان هميشگی هستی ...

و اين منم

که کمی بزرگتر شده ام !

+ نوشته شده در سه شنبه 3 مهر1386ساعت 3:12 بعد از ظهر توسط هانیه |